de hobbyist

De oude wasmachine begon met de dag dramatischer te rammelen. Eerste luitenant Lansink, vanwege zijn opvattingen buiten dienst geplaatst, vroeg de reparateur langs te komen in de hoop dat die met magische handelingen de souplesse in de machine kon doen terugkeren. Hij komt langs, zegde een lieve collega toe. 'Dat zal pas over twee dagen kunnen, tussen acht uur 's morgens en één uur 's middags. Ja, zo gaat dat nou eenmaal.'
De man monsterde de oude machine, zette er ostentatief een attachékoffertje op, klapte dat open en startte de daarin verborgen computer. Onder het uitspreken van de schrik aanjagende woorden: 'We gaan dit ding eerst eens even compleet uitlezen', plakte hij magnetische sensoren en een zuignapje tegen de voor- en zijkant. Op het scherm van de computer lichtte een icoontje op waarin een groen balkje van links naar rechts kroop. Bekomen van het woord 'ding' vroeg Lansink wat de computer allemaal te weten zou kunnen komen. 'Alles, meneer de eerste luitenant, alle mankementen, alle wasbeurten die gedraaid zijn sinds de aankoop, alles zit in het printje opgeslagen, en dat krijgen wij zometeen te zien.' Ook het illegale..? die roekeloze wasbeurten die Lansink in het halfschemer van de badkamer deed, die vermetele wasbeurten die hem de man maakten die hij nu is: een voltijds hobbyist. De machine gaf niets prijs, bacteriële slijtage was goddank tot diep in het printje doorgedrongen en had het geheugen omgezet in roest en pluizig wit-groene schimmel. De reparateur draaide met de hand de trommel wat heen en weer, luisterde naar het gekraak en maakte de hoofdrekensom: alea iacta est.

–

Voordat de nieuwe wasmachine kon komen moest eerste luitenant b.d. Lansink een grondig warenonderzoek doen: De cost gaet voor de baet uyt, de VOC mentaliteit die hem net zo eigen is als de Heckler & Koch HK416 die hij 's nachts wadend door de heuphoge branding boven zijn hoofd drooghield en het land van een door zijn baas aangewezen despoot bevrijdde.
Nu staat de nieuwe wasmachine er. In de armen van een krachtpatser, met het postuur van een rugbyspeler werd het naar de badkamer gedragen. En de oude, honderd kilo zwaar, naar beneden.
Moderne wasmachines zijn elektronisch complexe apparaten en maken een lijvig hoe-het-moet-boek noodzakelijk. Om het te dresseren, aan te voelen met welke druk op welke knop het wel of niet naar Lansink's zin zal reageren heeft hij er een makkelijke stoel bij gezet. Met een fles Chardonnay en wat algemene knabbeltjes bij de hand, het 'hoe-het-moet-boek' op schoot, het licht gedimd, laat Lansink de nieuwe machine de eerste wassen draaien; de bonte en de witte en de met synthetische krullen gevulde dekbedden van de twee broers, die in een staatsgreeprijk land de resten van een oude beschaving aanwijzen.

Krukje

'Kijk' trots wrijft Van Veldhoven met een doek over de deur, 'echt kastanje, van de boom die daar heeft gestaan, waar nu die scheve groene parasol is, bij dat tafeltje, naast de frambozen. Dáár. Overgrootmoeder, klein kind nog, duwde die zacht glanzende noot, het besluit van de zomer, met de duim in de grond. Er moesten jaren overheen gaan toen er op die bewuste avond ongeduldig werd rondgekeken en boos gevraagd waar zij deze keer nu weer was, die wispelturige dragonder die uit het niets was komen aanwaaien en onze taal sprak, met een accent weliswaar. We waren allemaal klaar, gekleed voor de rit naar het concert. Dáár, werd er plotseling geschreeuwd, dáár is-ze, ze hangt aan de boom. Het krukje, vlug, schiet op, pak dat ding, anders zijn we er te laat bij, waar is dat stomme krukje, waarom sleept iedereen het ook overal mee naar toe zonder het terug te zetten waar het hoort, daar waar het gewoon gevonden kan worden als het nodig is!'

'Zij schopte het onder zich weg en het tuimelde pardoes in de sloot. De wind kreeg er vat op en blies het als een vlotje naar het kanaal en de sluis, waar de klippers en coasters wachtten geschut te worden om dan naar zee af te glijden.'

Het muurtje en het kalf

Doodgemoedereerd loopt Van Veldhoven naar het muurtje bij de dam
verderop. De broers hadden het gezet als erfscheiding zeiden ze. Dit hier,
wijzend naar het gras, het riet, wat ganzen en eenden, hoort aan ons, en
verderop is het van hun. Wat met 'hun' werd bedoeld begreep Van
Veldhoven: hun die aan het eind van de dam, op het vasteland zeg maar,
hun huizen en schuren bouwden. 'Ons' betekent dat hij het lapje gras deelt
met de broers en moet onderhouden. Dat, als hij vanaf de dam deze kant op
zou komen, zij bijvoorbeeld tegen hem kunnen zeggen dat-ie daaraan moet
doen: het riet snijden en het gras wegzeisen.
Het muurtje is hoog genoeg dat-ie er zonder moeite op kan gaan zitten,
zonder sprongetje of door z'n knieën te moeten zakken. Dat hadden die
mannen toch wel mooi voor mekaar.
Er schijnt een bleek zonnetje en de gele en paarse morgenster houden het
bloemblad gesloten. 'Wat het weer betreft belooft het vandaag niet veel
goeds,' mompelt hij.
Van over de dam komt Alicia aangelopen, ze heeft een kalf dat, gelijk Van
Veldhoven, doodgemoedereerd meesjokt aan een touw. 'Wat moet dat kalf,'
vraagt VanVeldhoven. 'Hier,' zegt ze, en wijst naar het gras. 'Zou een geit
niet beter zijn?' 'Nee, joh, aan een koe heb je meer.' 'Het is nog een kalf.'
'Klopt, je moet ook wachten.' Het dier kijkt nogal dom in de verte, waar het
zojuist vandaan kwam. 'Zou het terug willen?' vraagt Van Veldhoven zich
hardop af, 'erg snugger lijkt het niet.' 'Het heeft gewoon een treurige snoet,
dat hebben koeien nou eenmaal' bezweert Alicia en gaat naast Van
Veldhoven zitten, 'en, het went wel, jullie allebei, geef het wat tijd, mooi
muurtje trouwens.' 'Hebben de broers gezet, als erfscheiding.' Alicia knikt
instemmend, het kalf begint met grazen.
©