Sardientjes uit blik, bij het ontbijt, de kop mag er wat haar betreft best nog aanzitten. Ze bedenkt dat het blik met die glanzende lijfjes in olie gedrenkt dan wel groter moet worden. Hoe fabrikanten dat productietechnisch aanpakken, daar haalt ze d'r schouders over op. Een knapperig wit broodje, een fijngesneden teentje knoflook en daarna een voor een de glimmende zilveren lijfjes voorzichtig van tussen de anderen weggetild, op het witte dekje gelegd. Neuriënd, de lippen losjes gesloten, dekt ze twee aaneengeschoven visjes met het andere deel van het broodje toe.
Van dooie vis met kop zoals gerookte makreel of bokking, die met plastic omhuld bij de super liggen, raakt zij niet van slag; van paling wel, de schubloze lijkenvreters. Het paardenhoofd met touw uit het water getrokken en dan die snotslangen kronkelend in de oogkassen, droegen bij tot de bestaande gruwel.
Door het eten van sardientjes komt dat typische gevoel, zoals na lange tijd weer eens een glas vino verde schielijk leegdrinken, die Zuid-Europese nonchalance en de Portugese handen.
De van elkaar onafhankelijke verkopers van ingeblikte sardientjes hebben de verrassende gewoonte de prijs van de blikjes in hun winkels te laten verschillen. Het scheelt een paar cent, maar het scheelt. In dit verschil en in de afstand tussen de winkels vindt zij haar ouders terug: vader het enige kind uit een welgesteld middenstandsmilieu en gespeend van vrekkigheid, moeder een van de elf uit een landarbeidersnest voor wie het maken van meters en minuten te voet, om het verschil van vijf cent per blik te overbruggen, noodzakelijk was. Wat je van ver haalt is lekker.
Door die vondst kocht zij in een winkel, een Aziatisch pakhuis op een industrieterrein aan de noord-oost kant van de ring, ver van het centrum van de stad, een blik met in olie gelegde sardienen. Had het de smaak te maken met die geur van zeewater zo vlak onder die zonnige kust? De Portugese handen in elk geval, lagen weer tegen d'r heupen.
