Nooit heb ik geweten dat zijn naam met een 'h', uitspraak 'há', – hierbij heft men bij wijze van groet enigszins de gestrekte rechter-, of zo men wil de tot vuist gebalde linkerhand – erbij geschreven moet worden, horen doe je de 'h' niet. Het is een zachte klank, de spiritus lenis. Hoewel? Terwijl ik dit schrijf hoor ik mijn stem de naam fluisteren inclusief de 'h'; in aanzet tot de 'eu' alvast wat lucht laten ontsnappen aan het opengezet strottenhoofd.
Voor mijn geestesoog; een prachtig instrument en de reden dat ik geen verre reizen onderneem, wordt de scene zichtbaar dat ik'em zie lopen over de dam op weg naar de winkel, ik fiets hem dan tegemoet, steek mijn hand op, haal diep adem, zet mijn middenrif eens flink open en roep; 'há Teun.' Fout! Door de kracht is de 'h' losgezongen uit de naam en tot de groet gevormd.
Heerlijk die letter, hij is er, je hoort hem die anderen '
anschmeicheln' , dan is ie stil, dan blaast'ie als Boreas door het zwerk…hoor!
Gezegend is de man die'em in z'n naam draagt,
altijd heeft hij een toevluchtsoord!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten