De schrijver en de interviewer zitten aan een tafel. De productiemedewerker heeft er twee glazen water klaar gezet en het lijvige boek. Aan het eind van het gesprek nemen de schrijver en de interviewer bij wijze van afsluiting een slokje.
Zij spraken over het boek, over de inhoud en de personen die in het boek figureren. De interviewer laat zien dat hij het boek aandachtig gelezen heeft. De schrijver stelt dat op prijs. Niet dat hij de interviewer daarmee openlijk complimenteert; hij ontspant, niets van de letterlijke inhoud van het boek zal worden prijsgegeven. De personen die in het boek figuren worden op afstand bekeken. Gedurende het gesprek tilt de interviewer het lijvige boek op, houdt het voor het oog van de camera en prijst het aan. Beide zijn goede sprekers die ons weten te boeien.
Als wij langs de boekwinkel lopen schiet ons dit intelligente gesprek te binnen. Zouden wij het boek nu willen kopen, en ons er dagen dagenlang door in beslag laten nemen? Zeer korte verhalen zijn praktischer, denken wij alles afwegende. Na het slot kan een was gedraaid en onbekommerd de tuin ingelopen worden, de wasmand op de heup, zonder dat het lijvige boek als een jankende hond binnen achterblijft.
© P. Prins / Pen & Papier® in samenwerking met De Blauwe Pen®
hetzelfde geldt voor het schrijven van zo'n lijvig boek ~ dan zit die hond in het lijvige van de schrijver, en krijg um er maar eens uit...
BeantwoordenVerwijderen